Από τον τόπο της τραγωδίας που σημειώθηκε στα Τέμπη, ο Νίκος Πλακιάς, μίλησε στην κάμερα του Open για το πως επεξεργάστηκε τις πρώτες ώρες του δυστυχήματος, αλλά και την απώλεια.
Πιο συγκεκριμένα, ανακαλώντας τις πρώτες ώρες μετά το δυστύχημα, ο ίδιος περιέγραψε πως παρακαλάς το παιδί σου να μην κατάλαβε κάτι. να έχεις χάσει το παιδί, και να λες θεέ μου, σε παρακαλώ να έφυγε όπως ήταν, χωρίς να καταλάβει.
Συνέχισε λέγοντας: Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι είναι όταν πήγα σπίτι, κάθισα στον καναπέ και άνοιξα το κινητό. Ήταν ήδη δώδεκα παρά τέταρτο, είχαν αρχίσει να έρχονται τα πρώτα νέα ότι υπάρχει εκτροχιασμός τρένου.
Εκεί πάγωσα, δεν έκανα καν το αυτονόητο, να πάρω τηλέφωνο τα παιδιά. Μετά πόλεμος, κόλαση. Ασθενοφόρο, ήμουν στο σημείο της τραγωδίας περίπου στη μία παρά πέντε. Ήδη μέσα μου πίστευα ότι χάθηκαν τα παιδιά μου.
Στο αμφιθέατρο κατέβηκε ένας γιατρός και είπε ότι υπάρχει στη ΜΕΘ ένα κορίτσι με ύψος 1,75 ξανθό, με γαλάζια μάτια. Εκεί το φαντάστηκα, πρόσθεσε.
Ανέφερε πως το χειρότερο κομμάτι για τον ίδιο, ήταν όταν περνούσα από το δωμάτιο των παιδιών. Δεν τολμούσα να γυρίσω, να κοιτάξω αυτό το δωμάτιο, δεν έμπαινα μέσα. Στο σπίτι μας υπάρχει μόνο μία φωτογραφία από τα παιδιά, στο δωμάτιό τους.
Έκλεισε λέγοντας: Το βιώνουμε λες και θα ξαναδούμε τα παιδιά μας. Στην αρχή το μόνο που με έτρωγε να πως αυτή την κουβέντα, ήταν αν τα παιδιά μου, κατά τη σύγκρουση ή μετά, ήταν ζωντανά, και αν αυτά τα παιδιά φώναξαν “μπαμπά” ή “μαμά”.